Çocuklar dünyaya baktığında biz yetişkinlerin görmediği ayrıntıları fark eder. Bir kaldırımı sadece yol olarak değil, üzerinde hayallerin yürüdüğü bir oyun alanı olarak görürler. Gökyüzü onlar için yalnızca mavi bir boşluk değil; bazen uçurtmanın ipine takılan umut, bazen bir bulutun şekline sığdırılan kocaman bir hayaldir.
Bir çocuk için zaman da farklı akar. Biz aceleyle bir yerden bir yere yetişmeye çalışırken, onlar bir karıncanın yolculuğunu izleyebilecek kadar sabırlıdır. Küçük bir çiçek, bir taş ya da bir su birikintisi; çocukların dünyasında koca bir keşif alanına dönüşür. Çünkü çocuklar “ne işe yarar” diye sormaz, “ne olabilir” diye düşünür.
Çocukların gözünden dünya daha dürüst, daha samimi ve daha renklidir. Onlar henüz kalıplarla düşünmez, etiketlerle bakmaz. Bir insanı mesleğiyle değil gülüşüyle tanır, bir günü planıyla değil hissettirdikleriyle hatırlar. Bu yüzden sevinçleri de üzüntüleri de gerçek ve filtresizdir.
Bir çocuğun dünyasında sevgi yük değildir; paylaşıldıkça çoğalır. Affetmek zordur ama kin tutmak neredeyse imkânsızdır. Bugün kırılan bir kalp, yarın aynı oyunda yeniden iyileşebilir. Çocuklar bize, insan olmanın aslında ne kadar sade ve mümkün olduğunu hatırlatır.
Belki de bu yüzden çocuklara yalnızca öğretmek değil, onları dinlemek gerekir. Çünkü onların gözünden dünyaya bakabildiğimizde, kendi içimizde unuttuğumuz bir yeri de yeniden keşfederiz. Yavaşlamayı, merak etmeyi, şaşırmayı… Ve en önemlisi, umudu.
Çocukların gözünden dünya başkadır.
Ve belki de dünya, en çok onların baktığı yerden güzeldir.
Dünyayı değiştirmek istiyorsak, önce çocukların baktığı yerden bakmayı hatırlamalıyız.
